درگذشت ویکتور کایوت؛ موسیقی، کمیک و سینمایی که در یک زندگی نمی‌گنجید

مسیر موسیقایی او در سال ۱۹۷۹ با تشکیل گروه «لوس کویوتس» آغاز شد؛ گروهی که آن را در کنار فرناندو گیلابرت رهبری می‌کرد و لقب هنری خود را هم از آن گرفت. این گروه در دل سبک «سایکوبیلی» شکل گرفت، اما خیلی زود به سوی ریتم‌های لاتین رفت و خیلی پیش از آنکه دیگران این آمیزه صوتی را همه‌گیر کنند، به پیشگامان چنین ترکیبی در اسپانیا بدل شد. نخستین آلبومشان، 'Mujer y sentimiento' (۱۹۸۵)، آنها را روی نقشه جنبش فرهنگی «موویدا» قرار داد؛ جنبشی میان ویگو و مادرید که ویکتور کویوت یکی از پویاترین چهره‌های آن بود. این گروه در سال ۱۹۸۸ نام خود را به 'Los Coyotes de Víctor Abundancia' تغییر داد و پیش از آنکه در ۱۹۹۲ برای همیشه از هم بپاشد، یکی از به‌یادماندنی‌ترین قطعاتش، 'Esta noche me voy a bailar'، را منتشر کرد.

ویدئوها، کمیک‌ها و زابارین کلوب

انحلال گروه به معنای توقف نبود بلکه تغییری در قالب کار بود. ویکتور کویوت سال‌ها بود که موسیقی را با کمیک تلفیق می‌کرد و بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ با مجله 'Madriz' همکاری داشت و سپس به‌طور کامل به کارگردانی ویدئو کلیپ و طراحی روی آورد. او ویدئوی 'Milonga' از گروه 'Los Rodríguez' و همچنین ویدئوی 'Carmiña Vacaloura' را کارگردانی کرد؛ قطعه‌ای که بخشی از موسیقی متن برنامه زابارین کلوب بود و هنوز هم در حافظه بخش بزرگی از نسلی از گالیسیایی‌ها مانده است. همزمان تک‌نگاری‌های کمیک مانند 'Come yuca' (۱۹۹۸) را منتشر کرد و در نشریات جمعی‌ای شرکت داشت که جایگاه او را در صحنه گرافیک اسپانیا تثبیت کرد.

کارنامه انفرادی‌ای که در هیچ قالبی جا نمی‌گرفت

او در ۱۹۹۵ با آلبوم 'Lo bueno, dentro, disco' به تنهایی به استودیو بازگشت؛ کاری که از دل آن قطعه 'Jaguarundi' بیرون آمد، قطعه‌ای که در همان سال به‌عنوان تیتراژ تور دوچرخه‌سواری اسپانیا استفاده شد. از آن پس به انتشار موسیقی، طراحی و فیلم‌سازی ادامه داد، بی‌آنکه خود را به یک زبان هنری محدود کند. او در یکی از گفت‌وگوهای اخیرش کار خود را چنین توصیف کرده بود: «بیشتر چشم دارد تا گوش» و در سال ۲۰۲۴، هنگام معرفی کمیک تازه‌اش 'Si te falta calle' توضیح می‌داد که طنز جزئی جدانشدنی از آثارش است هرچند هرگز تنها عنصر آن نیست؛ به گفته او بازتاب زندگی همیشه اندکی طنز می‌خواهد. ویکتور کویوت در سال‌های پایانی زندگی نیز دست از کار و حضور در انظار برنداشت. ماه مه گذشته در یک مصاحبه خود راهنمای مرور کارنامه‌اش شد و در جشنواره 'Festival de Cans' هم با مرور هشت اثر از به‌یادماندنی‌ترین کارهایش در مرکز توجه قرار گرفت. مرگ او در سانحه‌ای با دوچرخه در همین پنجشنبه، به شکلی ناگهانی به کارنامه‌ای پایان می‌دهد که تا لحظه آخر تن به ماندن در یک حرفه نمی‌داد.